Snoepverhalen

Zoethout:  Zoethout is een stokje (wortel)  waar je lekker op kunt knauwen. Dat is goed voor je tanden. Het smaakt zeer lekker en zoet. Het is een van de weinige dingen uit de snoepwinkel die niet slecht zijn voor je tanden. In zoethout zit een zoetstof die 50 keer zo zoet is als suiker maar geen nadelige effecten heeft op het gebit. Zoethout wordt gebruikt als smaak- of geurstof in tabak, drank, drop, voedsel en cosmetica.

In 1731 slaagde Italiaan Giorgio Amarelli erin om het sap uit de zoethoutwortel tot drop te verwerken. In 1760 maakte apotheker George Dunhill drop artikelen en verkocht ze als medicijn tegen infecties, verkoudheid en maagzweren.

Laurierdrop: Laurierdrop wordt net als iedere soort drop gemaakt van zoethout. De basis van zoethout is de stof glycyrrhizine, die je terugvindt in de wortels van de plant. Zoethout is 50 keer zoeter dan suiker en wordt behalve bij keelpijn ook vaak gebruikt om klachten zoals brandend maagzuur en andere spijsverteringsproblemen te verzachten. Om drop de herkenbare smaak te geven worden er ook salmiak en suiker of een andere zoetstof toegevoegd. Mocht je nu een ander gezond snoepje aan kinderen of kleinkinderen willen geven, denk dan aan laurierdrop!  

De naam laurierdrop is ontstaan doordat de drop/zoethout tussen laurierbladeren werd verscheept.

Italiaanse drop

Nostri AmiciUna storia del nostra amica Elza van Swieten

Wie denkt dat drop een typisch Nederlands product is, heeft het mis. De echte ‘roots' van de drop liggen in subtropische regio's waaronder zuid-Italië. Om precies te zijn in de regio's Calabria en Sicilia waar de radice dolce, de zoethoutwortel wordt geteeld.

Radice dolce

Oogsten gebeurt in oktober. Als de wortels zijn opgegraven en ontward, leggen de boeren ze een paar dagen te drogen in de zon. In een verwerkingsfabriek worden de wortels in stukken gesneden en van vuil ontdaan. Vervolgens worden ze weer gedroogd gerafeld en met water tot pulp gekookt. De pulp wordt gefilterd en ingedikt. Het ingedikte extract wordt in grote blokken gegoten, de "blokdrop".

Ontwarren van de wortelsBlokdrop vormt het belangrijkst bestanddeel voor onze dropjes. Italiaanse boeren leggen tussen de stukken blokdrop dikwijls laurierbladen. Dat doen ze zodat de stukken niet aan elkaar plakken en omdat aroma een lekkere smaak en geur aan de blokdrop toevoegt. Laurierdrop is dus niet, zoals je zou denken van drop gemaakt van de laurierplant, maar bijna van pure blokdrop. Veruit het grootste gedeelte van de blokdrop gaat naar de Verenigde Staten, niet om er drop van te maken, maar voor de tabaksindustrie die er sigaretten mee "saust".

DropjesAan de blokdrop worden andere ingrediënten toegevoegd zoals suiker, verdikkingsmiddellen (gelatine of arabische gom), glucosestroop, honing, zetmeel en salmiak, afhankelijk van het recept. Dit wordt samen gekookt tot een kleverige massa die ze in de fabriek het "deeg" noemen. Logisch eigenlijk, het heeft wel wat van koekjesdeeg. Als het deeg niet meer heet is wordt de drop verder op smaak gebracht met bijvoorbeeld salmiak voor zoute drop en eventueel een kleurstof om de drop zwarter of bruiner te kleuren, bijvoorbeeld caramel. Of anijsolie, honing, menthol en eucalyptus. Een dropje hoeft maar zo'n drie procent blokdrop te bevatten om een goede dropsmaak te krijgen. Vervolgens worden de dropjes in vormpjes gegoten en geglansd met olie en bijenwas.

Goed voor lijf en leden

De meeste zuivere drop wordt zonder suiker gemaakt. Dat geeft Dente Felice - blije tandjes en is nog goed voor de lijn ook. Al in de 14e eeuw wordt drop (Glycyrrhiza glabra is de Griekse of medische term) gebruikt om de keel en bronchitus te verzachten. Bij griep of verkoudheid wordt een grog caldo - hete grog voorgeschreven. Ingrediënten: grappa, drop en citroen in heet water en drinken maar!

De eerste winegums

Winegums bestaan al meer dan een eeuw. Ze werden in 1909 voor het eerst gemaakt door Charles Gordon Maynard. Zijn vader, Gerard Riley Maynard, had een snoepwinkel in London. Na wat experimenteren met ingrediënten werd de fruitgum gemaakt. De snoepjes werden al gauw toegevoegd aan het assortiment. Het had weinig gescheeld of deze lekkernij was nooit in de winkel terecht gekomen. Gerard Maynard was namelijk een streng gelovige geheelonthouder en hij wist aanvankelijk niet dat de winegums geen wijn of alcohol bevatten.

Misschien vraag je je af waarom het snoepgoed dan wel zo heet? Volgens het verhaal vond Charles Maynard de fruitige smaak van de snoepjes zo lekker, dat hij het eten er van vergeleek met het drinken van een goed glas wijn.

Drop uit Engeland

Engelse drop is eigenlijk een echt Engels product. Het werd rond 1899 voor het eerst gemaakt in de snoepfabriek van Basssett & Co in de Engelse plaats Sheffield. In Groot-Brittannië heten deze snoepjes gewoon “Liquorice allsorts”, wat vrij vertaald zo iets als “gemengde soorten drop” betekent. Aanvankelijk maakte alleen Basset, tegenwoordig onderdeel van Cadbury's, dit snoepgoed. Engelse drop bestaat uit een mengsel van meerdere soorten snoepjes.
 

Een vrolijke dropmix

Traditioneel worden alle soorten Engelse dropjes gemengd, ze vormen een bonte mix van gekleurde rondjes, vierkantjes en staafjes. Hoewel we de Engelse drop eigenlijk niet anders kennen, is dit volgens het verhaal puur toeval. Deze mix is per ongeluk ontstaan, toen een vertegenwoordiger van Bassett, Charlie Thompson, de netjes gesorteerde snoepsoorten liet vallen. Hij raapte ze snel bij elkaar om de klant toch wat te laten zien. Deze was zo enthousiast over deze gemengde dropjes, dat hij ze zo bestelde. Sindsdien worden de verschillende soorten dropjes en snoepjes altijd gemengd.

Engelse drop in andere landen

De “Liquorice allsorts” werden al gauw ontzettend populair in heel Groot-Brittannië. Vanaf 1932 begon Bassett de dropjes ook te exporteren naar andere landen. Deze lekkernij kwam onder andere in Nederland terecht en viel hier goed in de smaak. Omdat deze drop uit Engeland kwam, werd het hier Engelse drop genoemd. Aanvankelijk kwamen de dropjes echt uit Engeland, maar inmiddels worden ze ook in ons eigen land geproduceerd. Ook in andere landen, zoals Duitsland, Scandinavië, Zuid-Afrika, Canada en Australië worden de Engelse dropjes graag gegeten.
 

De smaak van Engelse drop

Engelse dropjes zijn zo bijzonder omdat ze niet uit alleen drop bestaan. De dropsmaak wordt gecombineerd met kokos en anijs. Dat is een bijzondere combinatie, die misschien niet zo voor de hand ligt, maar erg lekker blijkt als je het eenmaal proeft. De verschillende smaken gaan namelijk heel goed samen. De snoepjes bestaan uit meerdere, gekleurde laagjes met elk hun eigen smaak. Je kunt de dropjes gewoon eten en genieten van de smaakcombinatie, maar het kan ook heel lekker zijn om de laagjes af te pellen en de afzonderlijke smaakjes te proeven.
 

Soorten Engelse drop

Engelse drop bestaat traditioneel uit verschillende soorten dropjes en snoepjes, die door elkaar gemengd worden. Welke soort is jouw favoriet? En eet je ze door elkaar of zoek je eerst de lekkerste er uit? Per merk verschillen soms de kleuren en vormen. Dit zijn de klassieke soorten Engelse drop:
• Vierkantjes met gekleurde kokos- en droplaagjes
• Rolletjes drop gevuld met kokos
• Dropstaafjes
• Rondjes van kokos met drop er in
• Anijsrondjes met gekleurde spikkels.
 

Populaire drop

Al bestaat de Engelse drop al een hele tijd, het is en blijft één van de meest gegeten dropsoorten. Zeker in ons land zijn deze snoepjes zeer bekend en geliefd. Doordat de dropsmaak niet overheerst vinden veel zoetekauwen deze dropjes lekker, niet alleen echte dropliefhebbers. Ze zien er bovendien heel aantrekkelijk uit door hun vormen en kleurtjes. Niets ziet zo mooi uit als met Engelse drop gevulde glazen snoeppot. Al zal die pot niet lang leeg blijven, want je kunt er gewoon niet van af blijven. Ook kinderen zijn dol op Engelse drop, je kunt ze bijvoorbeeld goed gebruiken om er snoepkettingen van te rijgen.

Lolly

De lolly zoals we die nu kennen is in 1908 in Amerika uitgevonden door George Smith en in 1931 liet hij de naam vastleggen, een beroemd renpaard genaamd Lolly Pop was zijn inspiratie voor de naam. Maar wist je dat de oermens 200.000 jaar geleden ook al lolly's had? Die gebruikte namelijk een stokje in een bijennest stak om de honing eraf te kunnen likken. Slim he!